| Statut | Historia | Informacje | Odznaki | PTT Nowy Sącz | Bezpieczeństwo | GOPR | Kontakt | Księga Gości |
|
SPRAWOZDANIE
(skrót)
z działalności Oddziału ”Beskid” PTT za 2021 r. Sprawozdanie z
działalności Oddziału "Beskid" Rok 2021 to był 32 rok działalności Oddziału od jego reaktywowania w 1990 roku. W 2021 roku do Oddziału wstąpiło 68 osób, na dzień 31 grudnia 2021 roku ilość Członków wynosiła 472 osoby. Władze Oddziału pracowały w składzie wybranym podczas X Walnego Zgromadzenia Sprawozdawczo - Wyborczego Członków Oddziału, które odbyło się 12 kwietnia 2019 r w następującym składzie:
W minionym roku rezygnację z pracy w zarządzie
złożyła Joanna Bogucka - Jurasović - 1 kwietnia
2021 roku, natomiast 23 kwietnia 2021 Zarząd
podjął uchwałę nr 3/2021 o odwołaniu Adama Płanety
z funkcji członka zarządu (z powodu całkowitego
brak obecności i aktywności). Członkowie naszego Oddziału pełnią również funkcje w Zarządzie Głównym: (Jolanta Augustyńska - prezes, Katarzyna Hejmej - skarbnik, Paweł Myślik - sekretarz, Wojciech Szarota - członek ZG), w Głównym Sądzie Koleżeńskim (Zbigniew Smajdor i Jacek Bereziński - członkowie GSK) oraz w Komisjach działających przy ZG: (Komisja Statutowo - Prawna - Paweł Myślik, Komisja ds. Rodo - Jolanta Augustyńska, Komisja GOT - Władysław Łoboz, Zbigniew Smajdor, Komisja ds. Członkostwa Honorowego i Odznaczeń - Jolanta Augustyńska, Komisja organizacyjno - techniczna - Jolanta Augustyńska, Piotr Augustyński, Katarzyna Hejmej, Dariusz Kulpa). W roku 2021, podobnie jak to miało miejsce w roku 2020 organizacja imprez, wycieczek, normalna praca, zdeterminowane były pojawiającymi się okresowo zaostrzeniami i poluzowaniami ograniczeń, wynikającymi ze stanu epidemiologicznego, który tak w Polsce, jak i na całym świecie wciąż obowiązywał i obowiązuje. Niektóre wycieczki, mimo, iż były zaplanowane nie mogły dojść do skutku, inne z powodu zbyt małej ilości chętnych musiały zostać odwołane.
SPRAWOZDANIE
2017
 SPRAWOZDANIE 2016 SPRAWOZDANIE 2015 SPRAWOZDANIE 2014 SPRAWOZDANIE 2013 SPRAWOZDANIE 2012 SPRAWOZDANIE 2011 SPRAWOZDANIE 2010 SPRAWOZDANIE 2009 SPRAWOZDANIE 2008 SPRAWOZDANIE 2007 SPRAWOZDANIE 2006  120 lat temu
urodził się patron naszego Oddziału profesor
Feliks Rapf. Przypominamy jego sylwetkę,
publikując skrót artykułu który w całości
ukazał się w nr 1/37/ miesięcznika
„Sądeczanin” . Jeszcze bardziej szczegółową
jego biografię zawarła Urszula Wąsowicz w
swojej pracy magisterskiej obronionej na
krakowskiej AWF, z której obficie czerpałem.Urodził się 11 stycznia 1891 roku w Tarnowie, w rodzinie Edmunda i Józefy. Szkołę powszechną ukończył w Zbarażu, naukę gimnazjalną rozpoczął w Tarnowie i kontynuował w Nowym Sączu, zdając z wyróżnieniem egzamin dojrzałości w I Gimnazjum im. Jana Długosza w 1909 roku. W latach 1909-1911 studiował na Politechnice Lwowskiej a 1911-1914 na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza. Po wybuchu I wojny światowej powołany został do służby wojskowej i znalazł się w Salzburgu. Walczył na froncie w południowym Tyrolu, gdzie został ranny. Po odzyskaniu niepodległości walczył w polskiej armii w stopniu kapitana w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 roku. Po demobilizacji pracował przez rok jako nauczyciel w II Państwowym Gimnazjum w Tarnowie. Następnie na własną prośbę został przeniesiony do Nowego Sącza, z którym to miastem związał się na całe życie. Uczył w I Gimnazjum i Liceum im. Jana Długosza oraz w żeńskim Gimnazjum i Liceum im. Marii Konopnickiej. Ożenił się z Austriaczką Idą, z którą miał troje dzieci . Brał udział w kampanii wrześniowej, podczas której dostał się do niemieckiej niewoli. Po udanej ucieczce powrócił do Nowego Sącza, jawnie ucząc w dwóch szkołach zawodowych. Przez cztery lata prowadził również tajne nauczanie jako nauczyciel i egzaminator z matematyki, fizyki i chemii. Opracował wówczas skrypt z fizyki dla młodzieży uczącej się na tajnych kompletach. W styczniu 1945 roku przystąpił do organizowania nauki w I Gimnazjum i Liceum i do sierpnia 1946 roku pełnił obowiązki dyrektora. Następnie pracował tam jako nauczyciel fizyki. matematyki i astronomii, aż do przejścia na emeryturę w 1952 roku. Bardzo aktywnie działał w Polskim Towarzystwie Miłośników Astronomii, będąc współzałożycielem nowosądeckiego Oddziału. Jako emeryt kontynuował działalność pedagogiczną, prowadząc repetytoria dla kandydatów na wyższe studia, opracowując skrypty i podręczniki. Do końca życia był bardzo aktywny. Zmarł w Nowym Sączu 7 marca 1972 roku w wieku 81 lat i pochowany został na cmentarzu komunalnym przy ul. Rejtana. Jak mało o kim, tak o prof. Rapfie można powiedzieć że był „człowiekiem-instytucją”. Postać profesora kojarzy się jednak przede wszystkim z turystyką górską. Jego działalność, tak w sferze organizacyjnej jak i publicystycznej, miała charakter twórczy. Wszedł na stałe do historii turystyki górskiej jako działacz wielkiego formatu i autor pionierskich dokonań w skali kraju. Pierwszą wycieczkę w Tatry odbył w 1903  roku. Począwszy
od 1905 roku aż do wybuchu I wojny światowej,
niemal każde wakacje spędzał w Zakopanem,
poznając systematycznie Tatry. W lipcu 1908
roku zapisał się do Towarzystwa Tatrzańskiego.
Podczas wojny, służąc w Tyrolu poznawał Alpy i
prowadził tam kursy wysokogórskie. O jego
wyjątkowej solidności świadczy fakt wysłania
Towarzystwu z frontu pocztą polową 18 koron
jako składkę członkowską za lata 1915-1917! W
lutym 1922 roku zamieszkał w Nowym Sączu i
wkrótce zapisał się do Oddziału „Beskid”
Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Dnia 11
maja 1924 roku w czasie Walnego Zebrania
Oddziału w nowosądeckim ratuszu , został
wybrany prezesem Oddziału i pełnił tę funkcję
przez 24 lata. Głównie dzięki niemu,
nowosądecki Oddział stał się jednym z
najprężniejszych w kraju. Z inicjatywy Feliksa
Rapfa powstało w 1924 roku Koło w Krynicy, a
następnie Koła w Grybowie i Starym Sączu. W
dużym stopniu jego zasługą było uruchomienie w
1926 roku schroniska w Szczawnicy Niżnej na
Piaskach a jedenaście lat później sztandarowej
inwestycji Oddziału – schroniska na Przehybie.
Prowadził szeroką działalność publicystyczną,
będąc autorem wielu prac i artykułów w prasie
turystycznej. Pionierskim dziełem był wydany w
maju 1933 roku przewodnik „Park Narodowy w
Pieninach”. Rok później ukazała się opracowana
przez niego mapa tego pasma górskiego. Dużą
wagę przykładał do organizacji wycieczek
górskich dla członków Oddziału, a przede
wszystkim dla młodzieży szkolnej. Był nie
tylko organizatorem ale pełnił tu też funkcję
przewodnika. Uczniów włączał w proces
przygotowywania imprez tak, by byli ich
świadomymi i aktywnymi uczestnikami. Jego
pasją była fotografia. Wykonywane podczas
wycieczek przeźrocza, wykorzystywał pożniej
podczas licznych prelekcji które wygłaszał.
Ostatnio, głośna stała się informacja że
profesor począwszy od lat 30-tych, regularnie
rejestrował na taśmie filmowej najważniejsze
wydarzenia dziejące się w naszym mieście.
Odbyły się już pierwsze pokazy jego kronik.
Bardzo dużo czasu poświęcał znakowaniu szlaków
w górach. Osobiście wyznakował 470 nowych
szlaków turystycznych. Do historii polskiej
turystyki wszedł jako autor nowoczesnego
systemu znakowania. W połowie 1924 roku zaczął
praktycznie stosować zasadę dodawania do
koloru podstawowego dwóch białych pasków.
Później wspólnie z Witoldem Milewskim
opracował szczegółowy system i zasady
znakowania, wydane w formie instrukcji.
Dokonania profesora Rapfa doceniane były przez
władze centralne PTT. W 1928 roku wybrano go
zastępcą, a w 1935 roku członkiem Zarządu
Głównego. Był też członkiem pierwszej komisji
Górskiej Odznaki Turystycznej, powołanej przez
PTT w 1935 roku.Jego działalność przerwał wybuch II wojny światowej. Po powrocie z niewoli niemieckiej w październiku 1939 roku, zastał lokal Oddziału zdemolowany. Przeniósł więc dokumenty i materiały do swojego mieszkania. Natychmiast po zakończeniu wojny Oddział wznowił działalność i 6 czerwca 1945 roku ponownie funkcję prezesa powierzono Feliksowi Rapfowi. Z olbrzymią energią przystąpił do pracy, a przede wszystkim do odnawiania zniszczonych szlaków i odbudowy schronisk. Uruchomił też lokal Oddziału przy ul. Długosza oraz uporządkował i udostępnił bibliotekę Oddziału. Napisał też  monografię
schroniska na Przehybie. W sierpniu 1948 roku
podczas Jubileuszowego Zjazdu Delegatów PTT
odznaczony został Krzyżem Kawalerskim i
otrzymał odznakę honorową PTT. Jednak w
totalitarnie rządzonym przez komunistów kraju
profesor Rapf nie widział miejsca na
kontynuowanie dotychczasowej działalności.
Dobiegała kresu era „jego” turystyki. W 1948 roku
zrezygnował z funkcji członka Zarządu
Głównego PTT a 19 lutego 1949 roku z funkcji
prezesa Oddziału. Pozostał jednak
aktywnym działaczem turystycznym, ze
szczególną pasją angażując się w wygłaszanie
prelekcji ilustrowanych własnymi przeźroczami.
Los PTT dopełnił się 16 grudnia 1950 roku, gdy
na Zjeździe Delegatów , na polecenie władz
Towarzystwo rozwiązało się, przekazując swój
majątek PTTK które powołano dzień później.
Zmieniało się oblicze turystyki górskiej.
Zaczęto się powoływać na wzory sowieckie,
gdzie nie było już miejsca na dawną
romantyczną, ściśle związana z naturą górską
wędrówkę. Zastąpiły ją masowe rajdy i zloty,
podczas których nie było czasu i miejsca na
obcowanie z przyrodą, a głównie na nachalną
propagandę. Profesor pisał że do białej
gorączki doprowadza go umasowienie turystyki i
wpychanie w głowę każdego Polaka że jest
uprawniony do turystyki czy chce czy nie chce
oraz a niech taki indywidualny turysta
spróbuje zanocować w schronisku. W lipcu 1951
roku objął posadę kierownika biura Oddziału
PTTK, z której po roku zrezygnował. W 1956
roku został zmuszony do opuszczenia
zajmowanego przez siebie mieszkania, w którym
zlokalizowana była też siedziba Oddziału PTTK.
Zamieszkał na peryferiach miasta , w pokoju
bez wygód, wynajętym od obcych ludzi. Tak
potraktowano człowieka który dla turystyki
poświęcił ponad 30 pracowitych lat. Uraz
pozostał do końca życia. Pisał wtedy: „Na
skutek nieporozumień z Zarządem Oddziału
musiałem nie tylko wystąpić z Oddziału, ale
nawet zwróciłem dyplom członka honorowego”.
Został wówczas członkiem Oddziału PTTK w
Szczawnicy, a w 1969 roku przeniósł się do
Oddziału PTTK w Krynicy z uwagi na lepszą
dostępność komunikacyjną.Postać profesora Feliksa Rapfa i jego zasługi dla turystyki górskiej nie zostały zapomniane. Jest on naturalnym patronem reaktywowanego w 1990 roku Oddziału „Beskid” Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Maciej Zaremba
Polskie Towarzystwo
Tatrzańskie jest
najstarszą organizacją
turystyczną w Polsce.
Nie tylko o bardzo
długiej, bo ponad
140-letniej, ale i
pięknej i chlubnej
tradycji.
PTT budowało schroniska, wytyczało turystyczne szlaki, organizowało przewodnictwo i ratownictwo górskie, wydawało przewodniki i mapy, inspirowało i prowadziło badania naukowe, było prekursorem ochrony przyrody, prowadziło działalność oświatową, kulturalną i sportową. Towarzystwo zajmowało się nie tylko wąsko pojętą turystyką. Dbało również o rozwój ziem górskich i kultury jej mieszkańców. Było także szkołą patriotyzmu i to nie tylko w czasach zaborów, gdy państwo polskie nie istniało, a Tatry nazywane były Ołtarzem Ojczyzny i uchodziły za symbol Polski niepodległej. Z tego patriotyzmu członkowie Towarzystwa dobrze zdali egzamin w trudnych czasach. Nowy Sącz zawsze słynął z wielu szeroko znanych inicjatyw i patriotycznych i społecznych. Ma też piękne tradycje w rozwijaniu turystyki górskiej. Było to możliwe dzięki mieszkającym tu wspaniałym ludziom, ale też dzięki wyjątkowemu klimatowi tu panującemu, co spowodowało, że ich praca znajdowała należyty oddźwięk i przynosiła zamierzony efekt. Nowosądecki „Beskid” był jednym z najstarszych i prężniejszych Oddziałów PTT w kraju. W latach 1906 – 1950 wykonał olbrzymią pracę na rzecz rozwoju turystyki górskiej. Miało tu miejsce kilka prekursorskich inicjatyw w skali kraju. Właśnie w Nowym Sączu powstała jeszcze w 1906 roku, pierwsza w Polsce Sekcja Narciarska. Tutaj też w 1914 roku ukazał się pierwszy przewodnik po Beskidach autorstwa prof. Kazimierza Sosnowskiego, na którym wychowały się całe pokolenia turystów. Tu wreszcie narodził się pomysł, aby przy znakowaniu szlaków, dla lepszej widoczności dodawać pasek biały do paska z podstawowym kolorem. Autorem tej myśli i pierwszym jej wykonawcą był również prof. Sosnowski w 1909 roku. Rozwinięciem tego pomysłu było dodawanie dwóch białych pasków do podstawowego koloru, a wprowadził go prof. Feliks Rapf w 1924 r. Myśl utworzenia w Nowym Sączu organizacji turystycznej powstała w 1906 roku z inicjatywy Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych. 11 kwietnia opublikowano odezwę do mieszkańców miasta i zawiązano Towarzystwo Turystyczne „Beskid”. Niedługo później, bo 24 maja, w sali Towarzystwa Kasynowego odbyło się I Walne Zebranie Towarzystwa. Na jego czele stanął hr. Fryderyk August Breza, wiceprzewodniczącym został Antoni Lenczowski, a sekretarzem Kazimierz Sosnowski. Rozpoczęto intensywną i owocną pracę na rzecz turystyki górskiej. Pierwsza wycieczka odbyła się 1 lipca z Piwnicznej do schronu myśliwskiego na Radziejowej, z zejściem przez Halę Konieczną do Rytra. Znakowanie szlaków rozpoczęto od trasy z Piwnicznej przez Obidzę do Jaworek. Utworzono sekcję wycieczek szkolnych. Prężność działań „Beskidu” spowodowała, że zarząd Towarzystwa Tatrzańskiego zaproponował mu przystąpienie do TT na prawach Oddziału. Formalnie nastąpiło to w lutym 1908 roku. Po śmierci hr. Brezy kolejnymi prezesami byli Michał Töpfer, a następnie Henryk Suchanek. Wybuch I wojny światowej przerwał działalność „Beskidu” na pięć lat. Inicjatorem jej wznowienia był dr Bogusław Chrzan, który też został wybrany prezesem Oddziału PTT . Złotą erą w historii Oddziału jest okres prezesury prof. Feliksa Rapfa od 1924 roku. Funkcję tę pełnił przez 25 lat. Wielokrotnie wzrosła długość znakowanych szlaków turystycznych, powstały terenowe koła w Krynicy, Starym Sączu i Grybowie, rozwinęła się działalność wydawnicza. Koło w Krynicy uruchomiło schron na Runku, a Oddział schronisko „Na Piaskach” w Szczawnicy. Wreszcie sztandarowa inwestycja, czyli schronisko na Przehybie, oddane do użytku w 1937 roku. Wybuch II wojny światowej zahamował działalność Beskidu a góry zostały przez okupanta zamknięte. Niestety, po drugiej wojnie światowej, działalność PTT przestała się mieścić w ramach nowych porządków. Z funkcji prezesa Oddziału zrezygnował prof. Rapf, a jego miejsce zajął Kazimierz Dagnan. Totalitarna władza komunistyczna nie tolerowała żadnych samorządnych, niezależnych od niej organizacji. Do wszystkich dziedzin życia na długie lata wtargnęła polityka. Systemowo zlikwidowano setki różnych organizacji, w tym tak zasłużone jak Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, YMCA, Związek Harcerstwa Polskiego, czy Akademię Umiejętności. Inne, o podobnym profilu działalności, łączono ze sobą w jedną, w celu łatwiejszego nimi sterowania. Taki los spotkał też Polskie Towarzystwo Tatrzańskie. Decyzję tę władze państwowe, ściślej polityczne, podjęły na początku 1950 roku. Została ona sformułowana w dokumencie Rady Turystycznej z dnia 2 marca 1950 roku. Wykonanie jej dokonało się podczas Zjazdu Delegatów PTT odbytego w dniu 16 grudnia 1950 roku w Warszawie, gdzie podjęto wymuszoną uchwałę o treści: „a) z dniem dzisiejszym rozwiązać Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, b) cały majątek PTT łącznie z przejętym majątkiem Oddziałów przeznaczyć na rzecz nowopowstałego /podkreślenie autora/ Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego”. Bezskuteczne próby reaktywowania Towarzystwa miały miejsce podczas przemian politycznych w naszym kraju w latach 1956 i 1957, a następnie w 1970 i 1971. Jednak dopiero sierpniowy zryw społeczeństwa w 1980 roku stworzył możliwość odtworzenia PTT. Ostatecznie Towarzystwo zostało reaktywowane 10 października 1981 roku. Wprowadzenie stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku, zawieszającego prawo do zrzeszania się, uniemożliwiło zaplanowaną na 17 grudnia rejestrację i spowodowało, że PTT działało w całym kraju nielegalnie lub półlegalnie, występując m.in. pod szyldami różnych organizacji, jak domy kultury, kluby turystyczne, Towarzystwo Ochrony Tatr itp. Kilkakrotne próby zalegalizowania działalności, podejmowane w różnych miastach, kończyły się odmową władz i udało się tego dokonać dopiero 8 grudnia 1988 roku w Katowicach. Przygotowania do reaktywowania Oddziału „Beskid” Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego zostały podjęte przez Macieja Zarembę jesienią 1981 roku. Przerwało je wprowadzenie przez komunistyczne władze stanu wojennego i dopiero zarejestrowanie Towarzystwa w grudniu 1988 roku oraz przyjęcie statutu na I Zjeździe Delegatów w Zakopanem w październiku 1989 roku, otworzyły drogę do ich ponowienia. Zebranie założycielskie odbyło się 31 marca 1990 roku w sali konferencyjnej hotelu „Panorama” przy ul. Romanowskiego 4 i uczestniczył w nim prezes Zarządu Głównego PTT Maciej Mischke. Po przyjęciu porządku zabrania, Maciej Zaremba przypomniał historię i osiągnięcia Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego oraz Oddziału w Nowym Sączu, a Maciej Mischke przedstawił informację o reaktywowaniu PTT oraz omówił jego statut. W wyniku dyskusji, obecni na zebraniu jednogłośnie podjęli uchwałę o reaktywowaniu Oddziału i przyjęli program działania. Omówiono także sprawy organizacyjne oraz wybrano władze. Prezesem został Maciej Zaremba (który sprawował tę funkcję przez 5 kadencji), wiceprezesami Stanisław Leśnik i Lech Traciłowski; sekretarzem Tadeusz Ogórek a skarbnikiem Wacław Kowalewski. Uprzedzając późniejsze wydarzenia, w 2004 roku Maciej Zaremba otrzymał godność Prezesa Honorowego Oddziału, a prezesem urzędującym wybrano Wojciecha Lippę. Natomiast w 2007 roku funkcję tę objął Wojciech Szarota, a od 2019r prezesem jest pierwsza kobieta - Jolanta Augustyńska. Rozpoczęto intensywną i wszechstronną, trwającą do dzisiaj działalność. Nowosądecki „Beskid” szybko stał się największym i najprężniejszym oddziałem Towarzystwa w kraju. Wszystkie prace wykonywane są wyłącznie społecznie, bez pobierania wynagrodzenia. Ilość członków stale wzrasta i obecnie wynosi ponad 480 osób. Już na początku przyjęto hasło „Nasze miejsce jest w górach”. Zgodnie z nim, organizacja wycieczek górskich jest podstawową działalnością Oddziału. W latach 1990 – 2016 zorganizowano ich łącznie ponad 3300 a wzięło w nich udział ponad 73 tysiące osób. Odbywają się ona przede wszystkim w polskich górach, choć jest też sporo wyjazdów zagranicznych, w tym kilkunastodniowe wyprawy w Alpy, Pireneje, Apeniny, na Bałkany czy w Karpaty rumuńskie i ukraińskie. Od 9. lat bardzo aktywnie działa Klub Szalonych Emerytów, organizujący cotygodniowe, środowe wycieczki dla osób starszych. Od 12 lat trwa też współpraca z Sądeckim Uniwersytetem Trzeciego Wieku, dzięki której jego słuchacze mogą uczestniczyć w ciekawych imprezach górskich. W 1999 roku Oddział powołał Koło PTT W Tarnobrzegu, które stało się najprężniejszym kołem w kraju. Co miesięczne wycieczki organizuje Szkolne Koło PTT w Łabowej. Bardzo aktywnie działają też od kilku lat Sekcja Biegowa i Sądecka Grupa Rowerowa PTT. Istnieją także Sekcja Wysokogórska i Sekcja Narciarska. Oddział dwukrotnie zorganizował kurs przewodników beskidzkich oraz pilotów wycieczek. Dzięki temu powstało Koło Przewodników PTT uczestniczące we wszystkich działaniach Oddziału. Od 1994 roku prowadzona jest akcja zdobywania Górskiej Odznaki Turystycznej PTT, mająca na celu propagowanie turystyki górskiej, szczególnie wśród młodzieży. Do tej pory przyznano ponad 500 odznak GOT różnych stopni. Oddział wyznakował też Nowosądeckie Szlaki Turystyczne PTT, przebiegające otaczającymi miasto wzgórzami o łącznej długości 52 km. Od 1990 roku wydawane jest pismo „Beskid”. Do tej pory ukazały się 72 numery. W ubiegłym roku została wydane monografia Oddziału z okazji 25 -lecia jego reaktywowania, a jej promocja miała miejsce 11 kwietnia w Feleczynie, gdzie zorganizowane były uroczystości jubileuszowe. Oddział też prowadzi największą w Nowym Sączu Bibliotekę Górską obejmującą ponad 6.900 pozycji. O szczegółach działalności Oddziału można się dowiedzieć z 29. tomów kronik, a także ze strony internetowej www.pttns.pl. Maciej Zaremba
|
