Polskie Towarzystwo Tatrzańskie  Oddział Beskid kolejny rok tradycyjnie kolęduje na tradycyjną mszę pasterską popularnie zwaną „Pasterką”. Pasterka to Msza św. która jest odprawiana o północy w noc Bożego Narodzenia. Udział w tej szczególnej Eucharystii całych rodzin jest najważniejszym elementem świętowania dnia przyjścia Jezusa na świat. Uroczystość Bożego Narodzenia wraz z towarzyszącymi jej specjalnymi obchodami jest znana od IV wieku. Dla Apostołów i Ewangelistów najważniejszy był fakt, że Jezus się narodził, że Bóg stał się człowiekiem i przyszedł na świat. Oświadczenie Soboru w Nicei (325), że Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, było pewnie jednym z argumentów do powstania tego święta.
Nasza Organizacja jest pewnego rodzaju rodziną, rodziną ludzi gór, pasji wędrowania, umiłowania piękna, kontaktu z przyrodą, żywiołami ale również kontaktu z Absolutem,  z Bogiem. Nasze wędrowanie ma coś z pierwotnej powinność pasterzy podążających za gwiazdą Betlejemską. Wielu z nas w górach, górskim wędrowaniu odnajduje kontakt, bliskość Stworzyciela, i podobnie jak pasterze z Betlejem podąża nieustannie w góry jak za światłem betlejemskim, by wobec ich piękna nieopisanego, ogromu, odczuć  bliskość  Boga, przeżyć coś w rodzaju catharsis poprzez kontakt z sacrum. Jesteśmy też pewnie „pasterzami” swoich pasji, upodobań, czy to w sensie osobistym, czy też dając przykład innym, dbając o innych towarzyszy  górskich wędrówek, ukazując im to piękno, udostępniając im górskie „łąki wszelakiego dobra”.

Już od  V wieku istniał specjalny formularz mszy na Boże Narodzenie. Od połowy VI wieku w Rzymie odprawiano w tym dniu trzy specjalne Msze św.: tzw. "Pasterkę" w nocy, Mszę o świcie i Mszę w dzień. W tych trzech mszach świętych widziano również echo - znak hołdu złożonego przez aniołów, pasterzy i trzech króli, stąd zwano te formularze mszalne: anielskie, pasterskie i królewskie. Pasterka, otwiera oktawę liturgicznych obchodów związanych z tajemnicą Wcielenia, czyli przyjęcia przez Syna Bożego ludzkiej natury i przyjścia na świat.

 Każdy kto chociaż trochę zna Tatry wie, ze takich miejsc jak Wiktorówki pod względem atrakcyjności przyrodo-widokowej jest wiele, jak wiele lasu górnoreglowego i ich źródliskowych miejsc. To miejsce objawień Matki Bożej z połowy XIX wieku, gdyby było wymyślone przez człowieka musiało by mieć piękniejsze oblicze i otoczenie jakich w Tatrach i okolicy wiele. Musiało by też mieć więcej miejsca dla pątników i odwiedzających. Podobnie jak Betlejem to najzwyklejsze z zwykłych miejsc, wręcz odstraszające rozkapryszonych pięknymi widokami turystów tatrzańskich. Sam kult tego miejsca z wybudowaniem tam kaplicy jest nieco młodszy niż historia PTT, a nawet historia TOPR czy Oddziału Beskid w Nowym Sączu. Maria Murzańska prosta pastereczka, której ukazała się Matka Boża to w tamtych czasach najzwyklejsza postać pośród dnia codziennego a co dopiero legend tatrzańskich. Podobnie jak w Betlejem rodzi się tu w Tatrach Bóg w sercach pielgrzymów, pasterzy, górali, pracowników schronisk w Pięciu Stawach czy Roztoce, żołnierzy placówki granicznej, naukowców, studentów, turystów (również z PTT). Duszpasterzami są tu z początku Ojcowie Marianie, a później Dominikanie, którzy szczególnie w osobach o. Leonarda Węgrzyniaka, o.Benedykta Piotrowskiego przyczynili się do rozkwitu kultu Matki Bożej Jaworzyńskiej. W roku 1997, 5 czerwca odwiedza to miejsce Jan Paweł II. Była to kolejna wizyta w tym miejscu Karola Wojtyły, ale pierwsza Papieża  Polaka.


Kolejny rok działalności „naszej” działalności czy to od samych początków, czy od reaktywacji wzbudza szacunek i powinność padnięcia na kolana przed Dzieciem naszym Bogiem, przed obliczem Matki Bożej Królowej Tatr. Pośród wielu trendów i wzorców działalności, niechaj te najprostsze gesty dziękczynienia, ta wigilijna Pasterka i pielgrzymka będzie dla nas pewnego rodzaju tradycją i podróżą do źródeł wiary. Niech śpiew kolędowy jako najlepsza modlitwa wzmacnia nasze człowieczeństwo oddając Bogu cześć, wypraszając łaski na kolejne lata górskich wędrówek.

P.S. A wszystkich tych, którym mój ton „teologiczny” nieco przeraża i wystrasza: przepraszam. Wszak w wigilię i zwierzęta ludzkim głosem mówią.

[WS]